Wyszukiwarka
Liczba elementów: 213
Goczałkowice-Zdrój / Goczałkowice-Zdrój
Krótka i bezpieczna trasa, która jest idealną propozycją na wycieczkę rowerową z dzieckiem. Miejscem startu wycieczki jest parking przy zaporze jeziora Goczałkowickiego. Tutaj rozpoczyna się droga pieszo-rowerowa, która prowadzi do Pszczyny, a tam już dedykowaną drogą dla rowerów dojeżdża się niemalże do Parku Zwierzyniec.
więcej >>
Dodaj do planera
Jastrzębie-Zdrój / Jastrzębie-Zdrój
Żelazny Szlak Rowerowy (cz. Železná cyklotrasa) to 54 -kilometrowa pętla poprowadzona po pograniczu polsko-czeskim, a dokładnie przez tereny 5 gmin: Godów, Jastrzębie-Zdrój i Zebrzydowice, a także czeską Karvine i Petrovice u Karvine.
więcej >>
Dodaj do planera
Śląsk Cieszyński to subregion usytuowany w Polsce i Czechach, obejmujący południowo-wschodnią część Śląska, skupiony wokół miasta Cieszyn i rzeki Olzy. Malownicza dolina Brennicy i Wisły zachęcają do odwiedzin o każdej porze dnia i roku. Obszar ten szczególnie upodobali sobie turyści aktywni. Mieszkańcy Śląska Cieszyńskiego cechują się bardzo silnym poczuciem tożsamości regionalnej. Wyjątkowość tego obszaru zachęcamy poznać przemierzając wybrane trasy i szlaki rowerowe, z których polecane prezentujemy poniżej.
Wisła / Kaniów
Wiślana Trasa Rowerowa to projekt ogólnopolski, w który zaangażowanych jest kilka województw. Swój początek trasa bierze w Beskidzie Śląskim – w Wiśle i biegnie wzdłuż rzeki Wisły przez Ustroń, Skoczów, Ochaby, Drogomyśl, zakręcając przed Strumieniem do Zabłocia, dalej przez Zarzecze, Chybie, Zabrzeg (zahaczając o Jezioro Goczałkowickie) i Czechowice-Dziedzice, przez Kaniów w kierunku granicy z Małopolską. Trasa ma więc ciągłość i jest jednolicie oznakowana na obszarze dwóch województw, co umożliwia sprawny ruch turystów rowerowych na odcinku ponad 200 km! Odcinek WTR w województwie śląskim ma 80 km długości.
więcej >>
Dodaj do planera
Bielsko-Biała
Kompleks górskich ścieżek rowerowych Enduro Trails w Beskidach i na Śląsku Cieszyńskim to sieć jednokierunkowych tras rowerowych, tzw. singletracków. Są to najbardziej lubiane przez kolarzy górskich, wąskie, kręte i pofalowane ścieżki o różnym stopniu trudności, od tych łatwiejszych, łagodnie opadających, aż po strome i technicznie wymagające zjazdy.
więcej >>
Dodaj do planera
Kończyce Wielkie
Obiekty folwarku w Kończycach Wielkich wzniesione zostały w roku 1760. Stanowiły część większej posiadłości, która jest znacznie starsza i obejmowała m.in. tutejszy pałac. Wieś Kończyce Wielkie w wiekach średnich była początkowo własnością książąt cieszyńskich, później należała do Bludowskich i Wilczków, by w XIX w. przejść w ręce rodu Larisch von Mönnich. Ostatnią właścicielką majątku była hrabina Gabriela von Thun und Hohenstein (1872-1957), dziedziczka rodu Larischów-Mönnichów, żona hrabiego Feliksa Thuna-Hohensteina - adiutanta cesarza Franciszka Józefa I. Gabriela von Thun und Hohenstein prowadząc działalność dobroczynną bardzo pozytywnie zapisała się w pamięci mieszkańców. Po wojnie władze komunistyczne odebrały jej majątek. W pałacu umieszczono dom dziecka, zaś w folwarku państwową stadninę koni. Dziś w zabudowaniach mieści się gospodarstwo agroturystyczne. Przygotowano tu stylowe pokoje, salę na 150 osób, która może służyć celom szkoleniowym oraz bankietowym, 50-osobową salę biesiadną, a także plac zabaw dla dzieci, grill oraz miejsca parkingowe. Jest tutaj również możliwość wypożyczenia rowerów, a w okolicy przebiegają interesujące trasy dla amatorów dwóch kółek. Jest także możliwość jazdy quadem i samochodem terenowym. Obiekt położony blisko Cieszyna i Jastrzębia Zdroju może być także miejscem postoju i noclegu dla turystów podróżujących samochodem z północy Polski na południe Europy. W dawnym kompleksie folwarcznym, adaptowanym obecnie na cele wypoczynkowe i konferencyjne, ma docelowo pomieścić się pięć sal oraz 50 dwuosobowych pokoi noclegowych. Tutejsza kuchnia reklamuje się domowymi posiłkami. Warto wspomnieć, że właściciele, jak czytamy na stronie internetowej gospodarstwa, zapraszają również na bezpłatne zwiedzanie tego zabytku.
Goczałkowice
Plan budowy sztucznego zbiornika na górnej Wiśle pojawił się już w okresie tuż po II wojnie. Za główny cel jego budowy uznano zagwarantowanie dostaw czystej wody pitnej dla przemysłowego Śląska oraz zredukowanie zagrożenia powodziowego stwarzanego przez rzekę. Prace koncepcyjne trwały całą drugą połowę lat 40. ubiegłego wieku. Na miejsce budowy zapory wybrano teren gminy Goczałkowice-Zdrój. Wysiedlona i zalana została cała wieś Zarzecze. Mieszkańcy rozproszyli się po ponad 50 różnych miejscowościach. Inwestycję realizowano w ramach peerelowskiego planu 6-letniego. Budowę rozpoczęto w 1950 roku i zakończono w 1955. Głównym projektantem obiektu był inż. Jerzy Skrzyński; na koncie miał już podobne obiekty, m.in. efektowną zaporę na rzece Sole w Porąbce (powstała w okresie międzywojennym). Robotnicy (było ich około 1200) pracowali w systemie trzyzmianowym. Gros z nich stanowili junacy z organizacji Służba Polsce. W efekcie powstał największy wówczas obiekt hydrotechniczny w Polsce. Później został wyprzedzony przez inne inwestycje, ale nadal robi wrażenie. Długość korony zapory wynosi 2980 m. Powierzchnia całkowita jeziora to około 3200 ha, pojemność zaś - około 168 mln metrów sześciennych. Wraz z budową zapory powstała sieć wodociągowa (oczyszczalnie, stacje pomp, stacje filtrów, rurociągi), dostarczająca obecnie wodę do 66 gmin województwa śląskiego i 3 gmin małopolskich. Rekreacyjna rola jeziora ogranicza się do wędkarstwa, oraz do spacerów po koronie zapory, która została udostępniona turystom pieszym i rowerowym. Jezioro odgrywa dużą rolę w ochronie ptaków, szczególnie gatunków wodnych.